©ELS LECLERCQ

​

​

 

SPROOKJE VOOR VOLWASSENEN

perfectionisme, burn-on, prestatiedrang, angsten, vertrouwen en durven loslaten

​​

 

 

Geruisloos en met wijde stappen schreed hij door de vallende duisternis richting de horizon. Het getik van zijn laarzen was zo zacht dat het verloren ging in de beweging van de flarden stof eromheen. Het was nog een eindje maar hij wist precies hoe ver het nog was. Eeuwenlange toewijding hadden zijn missie vorm gegeven. Uitgemeten. Berekend. De formule uitgekiend. Hij zou perfect op tijd daar zijn, waar hij wilde zijn.

​

Zijn missie was helder, vol en magisch. De wiskundige perfectie van de eeuwig durende schoonheid. Hij had haar al zo vaak gecreëerd. Haar in zijn armen mogen dragen. Zij, zijn geliefde, zijn maan, vol en weelderig. Licht en vurig. Mariluna. Vollemaan. Al was zijn werk nog lange van perfect moest hij toegeven. Dat laatste deed hij echter nooit. Dat toegeven? Nooit. Niemand, maar dan ook niemand, zou het ooit te weten komen.

​

Want ooit zou hij erin slagen. Ooit, op een dag zou hij haar volle lichtheid vereeuwigen. Als hij maar lang genoeg zijn taak volhield. Hij wist niet meer hoe lang hij dit werk al deed. Ontelbare pogingen. 

Maar ooit was het hem voor het eerst gelukt. Wat was ze mooi geweest! Rond. Vol. Haar weelderige boezem drukkend tegen de zijne had hij haar in zijn armen genomen. Haar lieve woorden toegefluisterd. Zijn tedere kussen op haar wang gedrukt. Ze had zich vederlicht in zijn armen gevleid en  terug gefluisterd. Was mij… o mijn liefste, was mij...

​

Nog voor hij haar voor altijd de zijne had kunnen vragen was haar perfectie al zachtjesaan weggesmolten. Hoe hard hij ook zijn best gedaan had om haar begeerlijke vormen bij te werken, hij had niet kunnen voorkomen dat ze langzaam aan in de donkere nacht uitgedoofd was. Zijn handen hadden alle magie die hij in zich had doorgegeven. Haar zachtjes gestreeld. Zijn liefdeslicht over haar lichaam geaaid. Zijn handen hadden de passie dagenlang blijven schilderen, in een poging haar lichaam weer te vervolmaken. De rafelige randen hadden zich echter keer op keer weer uitgewassen tot een steeds lichter wordende schijn.

​

Dat was het moment waarop de moed weer in zijn schoenen zakte. Alweer was het hem niet gelukt. Maar ook dat, zou hij nooit toegeven. Dat moment waarop de magie wegstierf en zijn benen begonnen te trillen. De tranen van ontreddering rollend over zijn lichaam. Te lang verlangend naar haar. Alweer een falen. Het zoveelste. Dat hij net zoals altijd zorgvuldig zou opvouwen in dezelfde donkere nacht. 

​

Inmiddels wist hij hoe het ging. Hij zou het even, heel even, laten voor wat het was. Zijn verdriet verbergen tussen de plooien. Daarna zou hij zichzelf oprichten, nieuwe overgave laten wapperen en opnieuw op pad gaan. Net zoals hij dat elke dag opnieuw deed…

​

Nog voor de zon zachtjes wegzakte achter de horizon was hij alweer op pad. Zijn stappen zelf zekerder dan ooit. Overtuigd dat het hem deze keer zou lukken. Ook nu weer had ze haar hoofd in zijn wijd gestrekte open armen neergelegd. Haar warmte had hem vervuld tot in de toppen van zijn tenen. Onvermoeibaar haar licht proberen bewaren. Geschilderd met de palm van zijn handen. En weer had ze hem liefdevol toegefluisterd: Was mij… liefste… was mij…

​

Haar tedere licht had ook nu weer plaats gemaakt voor een zachte bedding van donkere rust.

​​

​