We tuimelen, buitelen, wentelen, slingeren, kronkelen,... en struikelen! Steeds vaker dat laatste. Het tempo steeds sneller. Wie kan er nog volgen? Sociale media als vloedgolven. Ware tsunami’s. Elk moment van de dag kletst iemand met een pak van vijventwintig in elkaar opgerolde kranten tegen onze neus. Wou je misschien wat lezen? Klets! Jammer, te laat, het is alweer weg. Klets! Het was ook maar geklets.

 

Vroeger las ik heel wat tijdschriften. Ik keek er naar uit, wist precies wanneer ze in de brievenbus zouden belanden. Die dag stond in mijn agenda gepland. Ik ging er bij zitten. Annabelle* liggen, pootjes vooruit. Koffietje erbij. Samen lazen we. Een echt rustmomentje. De wereld stond even stil. Beetje bladeren, hier wat lezen, daar wat snuffelen. En na de eerste lezing verhuisde het naar de salontafel. Om stukje bij beetje verder te knabbelen. Wat te bewaren voor later.

 

Met O’h! magazine wil ik voor jou zo’n moment creëren. Jou inspireren om meer te koesteren. Af en toe te vertragen. Het is tijd om stil te zijn. Te groeien en te helen. 

​

Wat spreekt, is de ruimte ertussen.

Het is de stilte tussen de noten, de spatie tussen de wilgentakken, de rust binnen de chaos, het zwijgen rond de woorden, de adem in het hartritme, het laten zijn wat er is, het niet willen veranderen wat moeilijk is.

 

O'h! magazine wil jou omarmen. Ruimte geven. En over stilte spreken. 

​

Je moet niet. Het mag.

Liefs, Els​