ZOU ZE OOIT NOG
NAAR BIJZONDERE VERHALEN
MOGEN LUISTEREN?

Er was eens een uniek theekopje... Een prachtig stukje servies van het allerfijnste porselein. Ze had een buikje vol handgeschilderde bloemetjes, en een randje van puur goud. Ooit had het geblonken als vierentwintig karaat. Maar doorheen de jaren was er beetje bij beetje wat sleet op gekomen en glansde het steeds minder. Het theekopje heette Mejufrouw Pimpernel. Vroeger woonde ze bij een oud dametje in het dorp, maar sinds Madame Magdaleine overleden was, dwaalde Mejufrouw Pimpernel doelloos in het rond. Nergens leek ze nog een gezellig plekje te vinden waar ze zich echt thuis voelde. Haar schoteltje begon stilaan de moed te verliezen...

In het huis van Madame Magdaleine had ze samen met heel veel andere kopjes en schoteltjes in de glazen kast mogen staan. Samen met de theekan, de suikerpot en het melkkannetje. En in die vitrinekast had Pimpernel het allerbeste plekje gehad. Helemaal vooraan! Waar ze een mooi uitzicht had op de veranda en de tuin. Op een plekje waar elke dag een zonnestraaltje door het glas heen scheen. Haar gouden randje blonk dan alsof het net geboend was. En de zondagen, die waren écht bijzonder geweest. Dan mocht ze op het tafeltje in het chique salon. Oh wat had ze mooie herinneringen aan die tijd. De geur van lavendel, de warmte van kaarsjes, een tafelkleed vol fijn geborduurde bloemetjes en bijpassende katoenen servetjes. Netjes gevouwen onder haar heup. Het waren die magische zondagnamiddagen waarop ze tot de rand gevuld werd met heerlijk kruidige bloementhee en dan luisterde naar de verhalen van de mensen rondom haar. Die dagen waren echt bijzonder. Het zachte tafelkleed onder haar bips, de mooie verhalen om naar te luisteren en de gouden lepeltjes waarmee ze mocht dansen. Ze mocht het misschien niet luidop zeggen, maar toch had ze telkens weer de indruk gehad dat ze die mensen blij kon maken met haar aanwezigheid. En al zeker wanneer ze een heerlijk zoete beloning uit de suikerpot kreeg.

​

Maar de tijden waren veranderd, en Mejufrouw Pimpernel pinkte steeds vaker een traantje weg. Sinds ze niet meer bij Madame Magdaleine woonde had ze geenenkel theekransje meer bijgewoond. Geen thee en geen zoetjes, dat tot daaraan toe, maar die verhalen... Oh, die miste ze nog het meest van al. Teder gebabbel over kleine kindjes, warme herinneringen aan verloren dierbaren. Verhalen vol verdriet en gemis. Stiekem geklets over niet zo stiekeme minnaars, guitig getater over hondjes en katjes, grappige vertellementen en hier en daar een stiekem roddeltje. Mejufrouw Pimpernel had ze allemaal even graag gehoord. Ja, ook de meest verdrietige. Ooit had iemand zo hard gehuild dat de thee in haar helemaal verwaterd was geweest. Ze had daarna de lippen van de vrouw extra teder gekust. In de hoop hen een extra gouden randje te kunnen geven.

​

Oh wat miste ze die verhalen... Het leek wel alsof niemand nog iets te vertellen had. Ze had haar oor overal in het dorp te luister gelegd, écht waar, ze had haar best gedaan, maar de wereld leek stiller dan ooit.

​

Beetje bij beetje had de eenzaamheid zich in haar kopje genesteld. De bloemetjes verwelkten en het goud blonk steeds minder. Uit verveling draaide ze soms urenlang rondjes op haar schoteltje...

​

Zou ze ooit nog naar bijzondere verhalen mogen luisteren?

​​

​​​​​​​​​

​