Want die hoest* is een taal. De taal waarin je lichaam spreekt. Hij wil je iets vertellen, jij luistert niet, dus blijft het roepen. Steeds harder, steeds vaker. Tot jij luistert.

Mensen die te maken kregen met trauma, en met name zij die slachtoffer zijn van vroegkinderlijk trauma of ontwikkelingstrauma zitten altijd

"Heb je dat nu nog niet verwerkt?" Misschien kreeg jij deze beroemde uitspraak al wel eens naar je hoofd geslingerd. Nee natuurlijk heb je dat nog niet verwerkt, je bent 'den Ivarem' niet he! Je bent geen verbrandingsoven die elk verdriet of trauma vermaalt en verbrandt tot er niks meer van overblijft. Trauma en verdriet is ook niet iets wat je opbergt in een doosje en dat op zolder zet. Traumaheling gaat niet over verwerken. Het gaat over verzorgen, doorvoelen, aankijken, om

Laatst werd ik uitgejouwd op Instagram toen ik over trauma vertelde. De vrouw in kwestie postte "och gij, trauma, ge weet nie wa ge zegt. Trauma is als ge een auto ongeluk krijgt en uw been kwijt zijt. Dat is trauma!!*"  Met nog een reeks passende emoijs erachteraan... Trauma is meer dan een been verliezen. Trauma is elke reactie van ons zenuwstelsel op een bepaalde gebeurtenis. En dan gaat het niet zo zeer om de gebeurtenis op zich, maar over de manier waarop je autonome zen