Een zachte zweem

"Als de eenzaamheid toeslaat..." las ik laatst in een boek...

Nee hoor, eenzaamheid slaat niet toe. Het is geen klets op je kop omdat je weer eens alleen zit.

Het is een zacht wezen, een zweem, die ongemerkt binnen sluipt in je binnenste. Je merkt het nauwelijks op tot het zo veel ruimte heeft vol gekronkeld dat jij er niet meer bij past. Tot jij geen ruimte meer hebt in je eigen lijf en gedachten. Hoe langer de eenzaamheid kronkelt, hoe meer ze begint te knagen. En hoe meer ze vertraagt tot ze uiteindelijk bevriest tot een pijnlijk onverteerbare brok. Als een fossiel dat nog eeuwen mee kan.

Misschien is dat wel wat ze bedoelen met dat "toeslaan". Als je heel plots beseft dat je eenzaam bent. Terwijl je op dat moment omringd wordt door honderden mensen. Of je gezondheid die je verhindert om veel buitenshuis te gaan, of net het onbegrip.

Of het anders denken van jouw brein, ...

Eenzaamheid is meer dan alleen zijn. Het is de verbinding die verloren ging. En net die verbinding zorgt voor de heling die jij nodig hebt.

De zomer is voor veel mensen een extra moeilijke periode. Iedereen die maar lijkt te genieten van terrasjes en vakantie, de vrolijke strandfoto's online, leven als god-in-frankrijk, ... en ondertussen knaagt en kronkelt dat stille venijn steeds harder in jou. Je gunt het hen wel. Tuurlijk. Maar toch doet het zo verdomd veel pijn...

Laat de beweging niet in je verstillen.