Zo zie je maar, hoe ver een mens kan afdwalen van zijn essentie. We zijn de klok rond druk, streven naar bezit, laten ons leiden door ons denken en verliezen de kracht van onze intuïtie en innerlijke natuur. En wanneer de vijftig nadert weten we niet eens meer wie we echt zijn. Wat onze unieke kerntalenten en kernwaarden zijn. We draaien vast in de patronen waarvan we zelfs niet meer beseffen dat ze er zijn.En zeulen elke dag onze emotionele rugzak met ons mee...

Emoties zijn vaak moeilijk te omschrijven in woorden. Alsof onze vocabulaire nooit genoeg woorden bevat. De woorden die je eraan geeft lijken nooit écht de lading te dekken. Sommige dingen bekken dan weer beter in een andere taal. Moesten we alle talen uit de hele wereld kunnen spreken, dan zouden we onze emoties perfect in woorden kunnen beschrijven. Daar ben ik zeker van.  En weet je, er bestaat zo’n taal. De universele taal van emoties die iedereen begrijpt. Of je nu in Be

Helemaal zonder AI, en zo echt als ik, en jij voorbij de Neppiness

Misschien ben jij dat kind dat ooit groot geworden is. Maar niet de kans kreeg om te groeien.

'Ik wil niet huilen want dan breek ik' zei ze... Waarmee ze meteen mijn eigen hart brak. Hoezo breken? Hoe kan dat toch dat wij nog altijd denken dat huilen een teken van zwakte is, van breken, van 'woesjie' zijn? En niet alleen mannen. Want dit was een vrouw die dit zei. Ze was ervan overtuigd dat, als ze eenmaal zou beginnen wenen, ze nooit meer zou stoppen. Okee, dat gevoel ken ik. Ooit zat ik daar ook... Wist je trouwens dat emotionele tranen een heel andere chemische sam

Geloof jij in een leven na de dood? Dat onze ziel verder leeft en terugkeert in een andere gedaante? Ik wel. En ook al krijst dat...