top of page
Zoeken


De Verhalenkamer
We beginnen de cirkel met een verhaal uit de online WiseWillow Verhalenbibliotheek.
Vervolgens gaan we a.d.h.v. dit verhaal jullie levensverhalen hiermee verweven en datgene wat verteld wil worden laten opborrelen.
• een veilige woonkamer waar je je thuis mag voelen en jezelf mag zijn.
• zonder oordeel geoordeeld wordt.
• een plek waar je mag groeien en verweven met de andere gasten.
• een moment van inspiratie en (h)erkenning.


Hoesten is een taal
Want die hoest* is een taal. De taal waarin je lichaam spreekt. Hij wil je iets vertellen, jij luistert niet, dus blijft het roepen. Steeds harder, steeds vaker. Tot jij luistert.


Ontluikend bloemblad
Welke blaadjes mogen bij jou ontluiken?
Op welke manier kan jij de wereld veroveren? Vouw maar krachtig open.
Jij bent er klaar voor.


Jouw blotevoetenpad
Ik leg geen rode loper.
Maar help je over elke uitdaging heen.
We vertrekken als jij klaar bent voor de eerste stap. De rest zien we onder


Voor jezelf zorgen is geen zelfzorg
Wanneer een kind opgroeit in een onveilige of niet-liefdevolle omgeving zorgt dat er voor dat je al snel voor jezelf moet leren zorgen. Maar dat is geen zelfzorg. Dat is... je plan leren trekken. Je leerde je plan trekken omdat de zorg voor jou te kort schoot. Je leerde je hoofd boven water te houden. De eindjes aan elkaar knopen. Méér dan veters strikken alleen... Wat je niet kreeg, kon je ook niet aan jezelf geven. Want wie zou je dat dan geleerd hebben? Jezelf graag zien,


Breken
'Ik wil niet huilen want dan breek ik' zei ze... Waarmee ze meteen mijn eigen hart brak. Hoezo breken? Hoe kan dat toch dat wij nog altijd denken dat huilen een teken van zwakte is, van breken, van 'woesjie' zijn? En niet alleen mannen. Want dit was een vrouw die dit zei. Ze was ervan overtuigd dat, als ze eenmaal zou beginnen wenen, ze nooit meer zou stoppen. Okee, dat gevoel ken ik. Ooit zat ik daar ook... Wist je trouwens dat emotionele tranen een heel andere chemische sam
bottom of page


