Zo zie je maar, hoe ver een mens kan afdwalen van zijn essentie. We zijn de klok rond druk, streven naar bezit, laten ons leiden door ons denken en verliezen de kracht van onze intuïtie en innerlijke natuur. En wanneer de vijftig nadert weten we niet eens meer wie we echt zijn. Wat onze unieke kerntalenten en kernwaarden zijn. We draaien vast in de patronen waarvan we zelfs niet meer beseffen dat ze er zijn.En zeulen elke dag onze emotionele rugzak met ons mee...
Emoties zijn vaak moeilijk te omschrijven in woorden. Alsof onze vocabulaire nooit genoeg woorden bevat. De woorden die je eraan geeft lijken nooit écht de lading te dekken. Sommige dingen bekken dan weer beter in een andere taal. Moesten we alle talen uit de hele wereld kunnen spreken, dan zouden we onze emoties perfect in woorden kunnen beschrijven. Daar ben ik zeker van. En weet je, er bestaat zo’n taal. De universele taal van emoties die iedereen begrijpt. Of je nu in Be
Zoveel moetjes, zo weinig magjes. Zelfs een kind van negen is al dolgedraaid. Presteren, verbeteren, testen, labelen, bijsturen, bijwerken, en de dag erna opnieuw.
We beginnen de cirkel met een verhaal uit de online WiseWillow Verhalenbibliotheek.
Vervolgens gaan we a.d.h.v. dit verhaal jullie levensverhalen hiermee verweven en datgene wat verteld wil worden laten opborrelen.
• een veilige woonkamer waar je je thuis mag voelen en jezelf mag zijn.
• zonder oordeel geoordeeld wordt.
• een plek waar je mag groeien en verweven met de andere gasten.
• een moment van inspiratie en (h)erkenning.
Ik ben slechts de pen, niet de auteur. Laatst schreef ik een verhaal waar ik niet goed van was. Het had me zo diep geraakt dat ik zat te zuchten van inspanning en nood had aan een wandeling. Ja, ook ik word geraakt door wat ik schrijf want ik bedénk mijn verhalen niet. Ik schrijf wat ik ontvang. Meestal komt er een zin, woord of een titel in mij op. En die schrijf ik al ergens neer, om niet te vergeten. Dan laat ik die zin dagenlang of wekenlang in mijn hoofd ronddwalen. Of
Als jij jouw emoties wegstuurt waar gaan ze dan heen?
Naar de bakker? Naar de andere kant van de wereld? Naar de anderen? Of misschien… heel misschien… ergens naar een plekje nogal dichtbij?
'Ik hou van de complexiteit van mensen'. De mens is een spin op zijn eigen spinnenweb. Draden van alles wat je meegemaakt hebt, verweven doorheen die van de buitenwereld. Patronen, overtuigingen. Wie zijn ze, wat doen ze, wat brengen ze jou.
