Me & my birds

Emoties zijn vaak moeilijk te omschrijven in woorden. Alsof onze vocabulaire nooit genoeg woorden bevat. De woorden die je eraan geeft lijken nooit écht de lading te dekken.

Sommige dingen bekken dan weer beter in een andere taal. Moesten we alle talen uit de hele wereld kunnen spreken, dan zouden we onze emoties perfect in woorden kunnen beschrijven. Daar ben ik zeker van. 

En weet je, er bestaat zo’n taal. De universele taal van emoties die iedereen begrijpt. Of je nu in België, Noorwegen, Australië of Papua-Nieuw-Guinea woont. Iedereen spreekt, én begrijpt, die universele taal.

Een vogel zingt zoals hij gebekt is.

Een emotie zingt ook zoals ze gebekt is.

Dat van die vogel wist je wellicht al. Een vogel zingt gewoon hoe hij is, en met de boodschap die hij op dat moment de wereld in wil fluiten. Dat een emotie zich op dezelfde manier laat horen is misschien wél nieuw.

Laat het me anders zeggen. Wanneer je een vrouw hoort, zachtjes jammerend, dan weet jij, intuïtief, die vrouw heeft pijn. De emotionele pijn van verdriet. Je hoeft niets over deze onbekende vrouw te weten. Je voélt het in de frequentie van de klank. En ja, ook die man uit Papua, of die uit Noorwegen, zullen dezelfde boodschap voelen. En dezelfde emotie, op dezelfde manier klank geven.

Zo werkt het in klanksessies ook. We geven de emotie letterlijk een stem. Zoals ze gebekt is. Rauw of zacht. Intens of ingetogen. Pijn of liefde. Krachtig of leeg.

Maar altijd in een veilige, therapeutische bedding. Zonder overspoeld te worden.

Zonder er iets aan te willen veranderen, laten we onze stem, en de klank van onze emoties komen zoals ze op dat moment zijn. De spreekwoordelijke vogels krijgen vrijheid, om te fluiten zoals ze gebekt zijn. En die klank vertelt ons het verhaal van datgene wat gehoord wil worden…

Benieuwd om dat ook eens te ervaren?

Dan ben je welkom in Stekene of hier in Bornem.

www.elsleclercq.be/contact