Zo zie je maar, hoe ver een mens kan afdwalen van zijn essentie. We zijn de klok rond druk, streven naar bezit, laten ons leiden door ons denken en verliezen de kracht van onze intuïtie en innerlijke natuur. En wanneer de vijftig nadert weten we niet eens meer wie we echt zijn. Wat onze unieke kerntalenten en kernwaarden zijn. We draaien vast in de patronen waarvan we zelfs niet meer beseffen dat ze er zijn.En zeulen elke dag onze emotionele rugzak met ons mee...

Emoties zijn vaak moeilijk te omschrijven in woorden. Alsof onze vocabulaire nooit genoeg woorden bevat. De woorden die je eraan geeft lijken nooit écht de lading te dekken. Sommige dingen bekken dan weer beter in een andere taal. Moesten we alle talen uit de hele wereld kunnen spreken, dan zouden we onze emoties perfect in woorden kunnen beschrijven. Daar ben ik zeker van.  En weet je, er bestaat zo’n taal. De universele taal van emoties die iedereen begrijpt. Of je nu in Be

Zoveel moetjes, zo weinig magjes. Zelfs een kind van negen is al dolgedraaid. Presteren, verbeteren, testen, labelen, bijsturen, bijwerken, en de dag erna opnieuw.

Als jij jouw emoties wegstuurt waar gaan ze dan heen? Naar de bakker? Naar de andere kant van de wereld? Naar de anderen? Of misschien… heel misschien… ergens naar een plekje nogal dichtbij?

"Steek je handen in de lucht Beweeg je vingers Knijp je ogen dicht Gooi je hoofd in je nek Steek je vingers in je oren Steek je tong uit na na nana na!" Hoera! Je hebt het losgelaten! Niet dus... Mijn nekhaar gaat rechtstaan als ik iemand " je moet dat loslaten " hoor zeggen. Tegen mezelf, of tegen iemand anders. Wat bedoel je dan? Lekker eigenwijs je tong uitsteken, handjes ervan aftrekken en je ogen dichtknijpen voor wat je overkomen is? Als je je stuur loslaat, knal je vro